Tag Archives: dutch

Haiku voor Afrika

Nieuw land glijdt statig
Diep onder mijn voeten heen
Geef me een valscherm!


Ik heb nooit beseft hoe dicht Spanje en Marokko ècht bij elkaar liggen tot ik boven de straat van Gibraltar vloog en beide kusten, badend in het avondlicht, tegenover elkaar zag. Hun zinderende bodems leken van goud, en tussenin trokken tientallen boten lange lijnen door het water. Enkele minuten duurde het. Toen zweefde ik, voor de eerste keer, boven Afrika.

Sindsdien weet ik: als ik ooit terugkeer naar Marokko, ga ik over het water.

Advertisements

De nabijheid Gods

Ik meende ook de Godheid woonde verre,
In eenen troon, hoog boven maan en strerre,
En heften menigmaal mijn oog,
Met diep verzuchten naar omhoog:
Maar toen gij u beliefden te openbaaren,
Toen zag ik niets van boven nedervaaren;
Maar in den grond van myn gemoed,
Daar wierd het liefelyk en zoet.
Daar kwaamt gy uit der diepten uitwaarts dringen,
En, als een bron, myn dorstig hart bespringen,
Zo dat ik u, o God! bevond,
Te zyn den grond van mynen grond.

– Jan Luyken

Where’s North from here?

I wanted to share this documentary with you because when I first saw it 5 years ago, it matched completely with how I was feeling.

Actually, I felt even worse. At least the people in the video were successful and working on their dreams. What was I doing? I hadn’t even started to dare what I dreamed of.

I realised that, if I wasn’t going to listen to my heart and start focussing on what I considered important myself, I’d get horribly depressed. Yet at the same time I fell pray to a ton of insecurities; a scorching need for attention and perfection. Frankly, I imagined myself ending up like the people in the video. And I panicked.

I decided something needed to change.


I think this is an incredibly important documentary.
Click this link for the full version in Dutch. There used to be a full subtitled version out there online, but I fail to find it.
This is directed by Sarah Mathilde Domogala.

Continue reading Where’s North from here?

Ichtegem vraagt uitzetting van “te goed geïntegreerde” Tunesiër (Schrijfoefening)

3 April 2013 – Het was een sombere Pasen voor Mohammed Al-Farid (40). Afgelopen weekend keerden de Ichtegemnaren zich in een referendum unaniem tegen de verblijfsvergunning van hun dorpsgenoot, die momenteel al vijf jaar in de Zuster Clarastraat woont.

We ontmoeten Mohammed thuis, in zijn veranda, waar hij ons terneergeslagen van koffie en eclairs voorziet. “Ik had jullie graag in mijn stamcafé uitgenodigd,” vertelt hij met hangende schouders, “maar daar mag ik sinds maandag niet meer binnen. Zelfs de koffiekoeken ben ik buiten het dorp moeten gaan halen. De bakker heeft me toegesnauwd dat ik van hem alleen nog baklava kan krijgen.”

Als we vragen of hij dit had zien aankomen, zucht Mohammed diep en slaagt een kruisje. “Ik begrijp er niets van! Toen ik hier in 2008 ben komen wonen, was iedereen heel vriendelijk. Ik verstond de taal amper en had geen diploma, maar ben desondanks heel goed opgevangen. Pas sinds de laatste twee jaren merkte ik dat de mensen afstandelijker werden. Toch, als ik vroeg of er iets op hun lever lag, deden ze steeds alsof er niets aan de hand was.” Continue reading Ichtegem vraagt uitzetting van “te goed geïntegreerde” Tunesiër (Schrijfoefening)

Kijk en zie

Kijk en zie…
Hoe de aarde leeft,
En alles wat ze geeft,
Ontgonnen wordt door onze handen
Of iets wat hen vervangt.
En hoe het zand verlangt,
Naar stilte.

Hoe de wolken zich verschuilen,
Hoe de bronnen huilen,
Hoe hun sprankelende kinderen,
Vervuild door onze krachten,
Naar wat zuurstof smachten.

Hoe wij slechts de roem begeren,
En de ziel van onze bodem,
De schepping dirigeren.
En diens vrucht onteren.

Kijk, en zie…
Hoe de liefde van de wereld,
Gebukt gaat
Onder haat.
En hoe wij door geweld,
Niet alleen onszelf,
Maar heel de cirkel van ’t bestaan
Geluidloos doen vergaan.

Hoe de duisternis
Verblind door licht,
Zijn sterren wordt ontnomen,
Onder menselijk toezicht.

Zie hoe wij,
Cultuurbarbaren,
Een rivier van bloed bevaren.
Voel hoe de aarde beeft,
Het water haast gaat koken.
Zie, en voel aan al wat leeft.
Dat geen wat ons het leven geeft.

Kijk, en zie…
Hoe alles wat wij wensen,
Het bloed is van een hart
Dat bezwijkend onder smart,
Zijn laatste slagen klopt.
Hoe onze liefde is gestopt.
Hoe wij niets meer zijn dan mensen.

Zie hoe wij het leven,
Bedanken met de dood.
Hoe wij op ongerepte stranden,
Met overwinningszucht belanden,
En de essentie er verbranden.

Kijk, en zie…
Hoe de aarde leeft,
En alles wat ze geeft,
Ontgonnen wordt door onze handen
Of iets wat hen vervangt.
En hoe het zand verlangt,
Naar stilte.

Gebarsten

Ik sla mijn ogen,
Als de deuren achter mijn rug
Toe.

In de duisternis
Tast ik langs de muren.

Moe,
En vergeten.
Mijn hart wil van niets nog houden.
Mijn mond wil niet eten.

Ik droom van een land
Zonder pijn
Om in te sterven.

Ik vraag me af
hoe het zou zijn…
Overal scherven.
Donkerrood bloed.
En de spiegel
Gebarsten
Vol kaarsvet en roet.