Category Archives: Text

Mist

I was very moved by the sight of the library tower this morning. The slender building gradually faded into a grey sky and mist thick as smoke. The arrow on top was almost invisible, just a hint of its gold was left for the eye to see; a subtle shimmer. I think I could discern it only because I already knew it was there.
I stopped and stared for a long time. The image resembled a faded picture, oddly animated by the slight movement in the air. Surely I felt like giving it all a deeper meaning – I tried – but my heart was too tired and my brain could not think. So instead I just stood, hands in pockets, sharing a moment of oddly animated immobility with a library, the clouds and one hidden arrow.
Advertisements

Ik dans

Plots hield ik dit boekje in mijn handen vandaag. Zomaar uit de kast gehaald. Zou ik er mijn workouts in opschrijven, vroeg ik me af. Maar nee …
Te mooi: lijnloos papier.

InstagramCapture_dd02a0f7-ac7d-46d1-b0fc-9977c7988dd9

Ik liet mijn vingers over de zachte kaft glijden, las de spreuk wel zes keer luidop. Omdat spreuken beter klinken wanneer ze worden uitgesproken.
Ik besefte dat ik dit schrift bijna dag op dag een jaar geleden kocht.
La Tomatina, Valencia, Spanje. Het mooiste land ter wereld.
Toeval?

Vandaag wordt het gevecht opnieuw gevochten. Duizenden tomaten die heen en weer vliegen in het grootste voedselgevecht op aarde. Het moeten niet altijd scheldwoorden en kogels zijn.

Ik was er niet, behalve in gedachten. Ik zat op kantoor dit jaar. De zon scheen buiten maar de lucht rook niet naar Spaanse aarde. Aan mijn bureau maakte ik me zorgen over toekomstige reorganisaties en at yoghurt met fruit in plaats van sangria zonder.

Dat alles daagde me terwijl mijn lippen “No esperes a que pase …” lazen. Een druppel vol mijmeringen die onder mijn vingertoppen uiteen spatte.
En toen besloot ik: dit wordt het Griekenland boekje. Het schriftje voor mijn eerstvolgende reis. Meer dan nodig: de vakantie en de lege vellen crèmekleurig papier.

Zoveel reizen wachten.
Wat zal er hier gebeuren, terwijl ik pagina’s volschrijf over ginder en daar? Naar waar gaat het leven en heeft het mij mee in zijn koffer gestoken? Betaalt het voor extra valiesjes, of volstaat handbagage?

Zoveel reizen wachten.
En ik dans.

Ik dans en dans en dans.

642 things to write about – Guinea fowl

Some months ago I bought this book called “642 things to write about” (by the San Francisco Writers’ Grotto) and today I realised that, although over 200 days must have passed since my purchase, I have only completed a whooping 3 of those 642 assignments.
I’m not sure if posting my drabbles on WordPress will help to keep me motivated, but … I decided to give it a try. Here goes.

The question today was: “The worst Thanksgiving dish you ever had”.
Well, first of all, we don’t celebrate Thanksgiving in my country. So I changed this topic to “Christmas dinner”, however Thanksgiving and my worst Christmas dish seem to have something in common: birds.

This is it. This is the worst Christmas dish I ever had:

Wild guinea hen on a green grass

It’s called guinea fowl and apparently it looks rather exotic. Yet don’t be fooled: it tastes just like chicken. Those looks though… hot damn! Notice the nicely dotted, feathery coat? I bet Gucci would be envious. Also, that bright red accessory is really bringing out the classic look of the outfit. Those guinea fowl know how to dress up, I’d say it comes naturally to them. To me however, it comes like a great effort. While served guinea fowl, I instantly wished I wore some classy black dress with tiny polka dots, matching socks and bright red shoes. I should have worked on my lipstick, too. On long, light eyelashes and baby blue eyeshadow. Needles to say, I wasn’t wearing any of those.
So what are you trying to tell me, Christmas party host? That my dress-up game is not on point? Well I would rather have had some game on my plate, to be honest.

I think we should have let the poor guinea fowl do what it does best: trotting around in the low grass and the bushes, showing of it’s wardrobe and shaking it’s tiny head back and forth in the process. Because once on a plate, what’s left is a piece of meat that tastes slightly less good than chicken but also slightly stronger, as to make sure you’d definitely notice: “This is not chicken. This is worse than chicken. What is this …?” Aha! It’s guinea fowl.

Now hold on tight because this wasn’t even the worst part of the story: the guinea fowl I had at the respective Christmas party was served in – dare I say it – grape sauce. GRAPE SAUCE! Even just thinking of such a travesty makes my skin bump.

I know I’m treading on thin ice here, but when it comes to warm dishes and fruit – I have to protest. I’ll make an exception only for bananas. Banana pancakes and fried bananas with ice cream and rum: oh yes! Those are good. Any other fruit that’s been either heated or served with hot food is an absolute no-go. There … the word is out. I’m not on team pizza Hawaii. I’m on team destroy pizza Hawaii. I’m not on team tarte tatin either. And I’m definitely not on team grape sauce!

So, not only did they serve me a fancy bird that looks way better while walking around… they also managed to smother the carcass in sweet, syrupy, slow cooked grapes. The bright green turned to a darker, mossy shade, the firm bodies were sweated out into blobby lumps of jelly-filled skin.  To think this greasy snot could have been made into a fine wine… That I could have wore a tight black dress and red lipstick. That someone, somewhere, was probably eating a well roasted venison in thick, creamy sauce… That I would forever be haunted by the memory of such tragical Christmas.

De punt van een toren

Vanochtend werd ik wakker met dit fragment uit mijn boek in gedachten. Een mooi, hoopvol moment, dat plaats vond vlak nadat ik een hoop miserie achter me had gelaten.

Vanochtend werd ik wakker op de dag van mijn dertigste verjaardag, en hoewel het uitzicht minder indrukwekkend is, voel ik me net hetzelfde als die bewuste middag op de top van O’Cebreiro.

Ik herinner me hoe ik vlak voor de meseta uitkeek over de vlaktes en hoe de velden wel een eindeloze, gladde zee leken die me zou verslinden. Nu sta ik hier, aan de andere kant van die oceaan, en kijk opnieuw uit over het water. Dit maal golft het woelig. Met een beetje verbeelding kan ik het klotsen van de heuvels horen terwijl ze tegen elkaar opspatten: een groene zee waarop het schuim van bossen en de rimpels van zanderige akkers drijven. Ik hoor vogels zingen en krekels tsjirpen aan mijn voeten. Ergens in de verte wacht Compostela en even zou ik zweren de punt van een toren te zien.

– Uit “Ik heb een weg nodig” door mezelf. Binnenkort te koop in de online boekenwinkel.

Spring

Let me tell you something about spring.

Spring is not when the flowers bloom and the trees are clad in green leaves again. Spring is the silent work that happens in the dark solitude of cold, hard ground.

Spring is when the seed, hidden deep down in the earth, decides to grow. It is determination, and the touch of magic that brings aspirations to life.

When we see those efforts reach perfection, we call in spring.
But for the flower,
that first gorgeous blooming is already the start of summer.

Ichtegem vraagt uitzetting van “te goed geïntegreerde” Tunesiër (Schrijfoefening)

3 April 2013 – Het was een sombere Pasen voor Mohammed Al-Farid (40). Afgelopen weekend keerden de Ichtegemnaren zich in een referendum unaniem tegen de verblijfsvergunning van hun dorpsgenoot, die momenteel al vijf jaar in de Zuster Clarastraat woont.

We ontmoeten Mohammed thuis, in zijn veranda, waar hij ons terneergeslagen van koffie en eclairs voorziet. “Ik had jullie graag in mijn stamcafé uitgenodigd,” vertelt hij met hangende schouders, “maar daar mag ik sinds maandag niet meer binnen. Zelfs de koffiekoeken ben ik buiten het dorp moeten gaan halen. De bakker heeft me toegesnauwd dat ik van hem alleen nog baklava kan krijgen.”

Als we vragen of hij dit had zien aankomen, zucht Mohammed diep en slaagt een kruisje. “Ik begrijp er niets van! Toen ik hier in 2008 ben komen wonen, was iedereen heel vriendelijk. Ik verstond de taal amper en had geen diploma, maar ben desondanks heel goed opgevangen. Pas sinds de laatste twee jaren merkte ik dat de mensen afstandelijker werden. Toch, als ik vroeg of er iets op hun lever lag, deden ze steeds alsof er niets aan de hand was.” Continue reading Ichtegem vraagt uitzetting van “te goed geïntegreerde” Tunesiër (Schrijfoefening)