Hobbelige wegen leiden naar dromen

Hobbelige wegen

Ik ben spullen aan het inpakken. Dozen en dozen vol boeken, kleren en schriftjes. Het appartement dat ik de laatste jaren langzaam maar zeker tot een thuis ombouwde, wordt nu weer leger en leger. En zo vond ik, verstopt in een vergeten notitieboekje, onderstaand tekstje terug. Het deed me even stilstaan bij de tijd. Bij het tempo van het leven, en hoe sommige dingen traag, maar dan weer onverwacht snel gaan. Ik keek door het open raam naar 2017 en vroeg me af wat ik in december zal schrijven, wanneer zij om de hoek verdwijnt. En ik ben ontroerd, maar niet ontevreden.


Lieste 2016,

Ik wandelde naar huis net, nog met een hoofd vol moeë zorgen; de chaos van een decembermaand bij mijn werkgever. De zon stond laag en schoot haar warme stralen door de eindelijk eens koude winterlucht. In mijn ooghoek zag ik de ruwe muur van de Sint-Jacobskerk voorbij glijden: het gevoel van thuiskomen. Verder kneep ik mijn ogen toe in het deugddoende licht.

Het jaareinde brengt een sfeer van bezinning, een aanzet tot mijmeren. En die gemoedelijke, filosofische stemming bij zakkend zonlicht bracht me in gedachten weer naar Santorini: de laatste minuten van mijn vakantie. De zon gezakt, alle straten bewandeld. Een tevreden gevoel van afscheid. “It’s a wrap,” hoorde ik mezelf zeggen. Het zit erop; in schoonheid afgesloten. Het was in alle opzichten een perfecte reis geweest. Eén waarin alle plot-twists uiteindelijk bleken bij te dragen tot groot succes. Die laatste zonsondergang was het soort moment waarin je probleemloos kan berusten. Geen ongeduld voor de toekomst, geen triestheid voor het einde. Even helemaal te zijn waar je denkt te moeten zijn, en toch nog onderweg. De herinnering aan eindeloze treinreizen, waarop je door het venster staart terwijl de wereld aan je voorbij glijdt en je je eigen glimlach vaag weerspiegeld ziet op de voorbijschietende velden. In zulk gemoed stapte ik naar huis. En zo vroeg ik me af of u perfect geweest bent. Of uw plot-twists tot het betere hebben bijgedragen. Of ik u bewust genoeg beleefd heb. Of u een jaar bent dat ik zal onthouden.

U was een jaar van chaos en vermoeidheid, dat zeker. Een jaar van twijfel. Oude vragen weer opgegraven, oude antwoorden heroverwogen. Ik ben niet zeker of zij al rust hebben gevonden. U was een jaar dat lessen heeft opgedrongen. Een jaar dat niet de gematigdheid en discipline bracht die ik hoopte te vinden. Een jaar waarin ik veel heb gelezen maar te weinig geschreven. Een jaar waarvan ik stiekem gehoopt had dat het een keerpunt zou zijn, maar waarin alles angstvallig bij het oude is gebleven. Of toch niet?

Aan het prikbord tegenover mij hangt een kaartje. Het zegt “hobbelige wegen leiden naar dromen”. Maar nu is het tijd om even aan de kant te gaan zitten terwijl ik u uitwuif. Vermoeid, maar niet ontevreden.

“It’s a wrap”.
30-12-2016

Hobbelige wegen leiden naar dromen

Advertisements

Share your thoughts, tell your story

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s